ORAR I 2022 w Lake Geneva

W dniach od 26 do 30 maja w Lake Geneva, Wisconsin nasza wspólnota Domowego Kościoła w Chicago przeżywała swoje coroczne rekolekcje formacyjne. Tym razem była to Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin I.

Oaza ta rodziła się już w naszych sercach i umysłach od 24 kwietnia kiedy to rozpoczęliśmy nasze spotkania przygotowawcze z Beatką i Jarkiem Bernatowicz (poleconych nam przez parę krajową DK, Małgosię i Tomka Kasprowiczów), którzy poprzez platformę ZOOM dzielili się z nami oraz z animatorami swoimi cennymi wskazówkami i doświadczeniem organizowanych przez siebie rekolekcji. A wszystko po to, abyśmy tutaj na ziemi amerykańskiej przeżyli je tak, jakbyśmy byli na ORAR I w Polsce. Bardzo nam, organizatorom rekolekcji, na tym zależało- przeżyć je tak jak przeżywają “domownicy” w Polsce.

Beatka i Jarek przekazali nam ogromne swoje doświadczenie i zatroskanie o każdy punkt rekolekcji oraz poprowadzili dla nas konferencje dotyczące DK. Ubogaceni jesteśmy ich postawą służenia. 

Opiekunem duchowym tych rekolekcji był nasz moderator ks. Krzysztof Pankanin, który każdego dnia oddanie służył nam poprzez sprawowanie liturgii, głoszenie katechez dnia i uczył nas modlitwy w Szkole Modlitwy.  Każdy dzień koncentrował się wokół jednego tematu: Światło-Życie, Nowy Człowiek, Nowa Wspólnota, Nowa Kultura. Pogłębieniem tych treści były spotkania kręgu, podczas którego układaliśmy własne wyznanie wiary.

Jakże cenną dla nas była Jutrznia, Msza Święta, Namiot Spotkania oraz Szkoła Modlitwy kiedy to mogliśmy w ciszy wędrować w głąb naszej duszy do Boga, który mieszka w ukryciu. 

Niezapomnianym też będzie wieczór pogodny kiedy to między innymi porwał nas wszystkich do zabawy polonez.

W czasie naszych zajęć naszymi dziećmi opiekowała się grupa wspaniałych wolontariuszy wraz z  Franciszkaninem br. Donem, który dla nich przygotował i prowadził serię katechez.

Owoce tych rekolekcji, są obfite. W wielu z nas obudziły one postawę służby- 12 uczestników podpisało KWC! 

Widzimy ogromna wartość w takim przygotowywaniu oazy rekolekcyjnej i byciu wiernym jej formacyjnym wymogom- stajemy się “światłem, które świeci na świeczniku wobec wszystkich.” 

Za dar tego wyjątkowego czasu- Bogu dziękujemy. Chwała Panu!

Urszula i Andrzej Jóźwiak -para odpowiedzialna DK

 

Poniżej dzielimy się paroma świadectwami z tych rekolekcji.


Mam na imię Bożena. Wraz z moim mężem i trójką dzieci, uczestniczyłam w Oazie Rekolekcyjnej Animatorów Rodzin I w Lake Geneva. Tuż po przyjeździe, byłam przepojona radością zobaczywszy wszystkich znajomych. Towarzyszył mi też dreszczyk emocji, gdyż moja córka po raz pierwszy podjęła opiekę nad diakonią dziecięcą.

Jakże cudownie było pozostawić wszystkie sprawunki i rozterki dnia codziennego i dać się prowadzić, przy boku męża, Duchowi Świętemu podczas różnych punktów programu rekolekcyjnego oraz doświadczyć świeżego powietrza w pięknej naturze.

Z jakim bogactwem wróciłam z ORAR I?

Podczas bloku tematycznego Światło-Życie, bardzo głęboko, po raz pierwszy, zostałam natchniona prawdą, że jestem Świątynią Ducha Świętego. I jak o każde mieszkanie, muszę o tą świątynię dbać i pielęgnować.

Następny blok – Nowy Człowiek, przyniósł rewizję mojej osoby; ile jest we mnie egoizmu, a ile człowieka, który posiada siebie w dawaniu siebie..

Gdy pochylaliśmy się nad tematem Nowej Wspólnoty, przeprowadziłam rewizję swojego miejsca w mojej własnej wspólnocie rodzinnej, Domowego Kościoła i mojego kościoła parafialnego. Zapytałam siebie: Czy jestem zjednoczona miłością Chrystusa? Jaka jest moja postawa służby? Czy jestem widzialnym znakiem?

Rozważając temat Nowej Kultury, zapytałam siebie: Czy przyoblekam się w Nowego Człowieka- Jezusa Chrystusa? Czy jestem konsekwentna w moich wyborach?

Nie umiem powiedzieć jak to się stało, ale skupiając się na temacie wychowania Nowego Człowieka, postanowiłam z wielkim przekonaniem, po raz pierwszy, przystąpić do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka.

Czymś bardzo pięknym i nowym były dla mnie Syntezy Biblijne podczas których “wgryzałam” się w Słowo Boże by wydobyć z niego głębię.

Kolejne, mocne doświadczenie tych rekolekcji to Szkoła Modlitwy, podczas której Pan Bóg przemówił do mnie, wzruszając dogłębnie i wzywając mnie do przemiany.

A gdy nadeszła Godzina Świadectw, poczułam się, że jestem w prawdziwej rodzinie ludzkiej. Chwała Panu!

Bożena


Zawsze w moim życiu tęskniłam za prawdziwą więzią z Bogiem. Kiedy Ula i Andrzej Jóźwiak wysłali zawiadomienie, że organizują rekolekcje Orar I, w moim sercu pojawiło się ogromne pragnienie bycia z Bogiem i całą wspólnotą. Każdy dzień wypełniony był „ po brzegi “.

Rankiem Jutrznia, Namiot Spotkania, Katecheza, Synteza Biblijna i Szkoła Modlitwy. Po południu konferencja i Eucharystia, a na koniec pogodny wieczór.

Ogromne wrażenie wywarła na mnie Synteza Biblijna. Pracowaliśmy w grupach czytając Słowo Boże i tworzyliśmy Wyznanie wiary.

Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z taką metodą rozważania Słowa Bożego.

Z jakże wielką radością odczytywałam każdego dnia naszą modlitwę.

 

Dzień pierwszy: Światło -Życie

 

Pragnę żyć Bożą miłością i naśladować Boga.

Wyznaje że On jest moją Światłością, Sprawiedliwością i Prawdą.

Uznaję, że żyłem w ciemności

i pragnę żyć w Światłości.

Chcę miłować czynem i prawdą a nie słowem i językiem.

W Bogu pokładam nadzieję 

Amen.

 

Dzień drugi: Nowy Człowiek

 

Ja który należę do Jezusa Chrystusa krzyżuje swoje ciało z jego namiętnościami

i pożądaniami.

Jako nowy człowiek pragnę aby Duch Święty opieczętował mnie bym wzrastał w miłości, radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości,  dobroci, łagodności i opanowaniu.

Wierzę że mocą Ducha Świętego porzucę starego człowieka i przyoblekę się w człowieka nowego.

Amen.

 

Dzień trzeci: Nowa Wspólnota

 

Wierzę że Jezus Chrystus jest Głową Kościoła.

Przez Niego Bóg jedna nas ze Sobą, aby w Nim zamieszkała cała pełnia.

Pragnę trwać w Nauce Kościoła,w łamaniu chleba i w modlitwie, aby Bóg pomnożył tych którzy dostąpią zbawienia.

Amen.

 

Rekolekcje były dla mnie czasem radości, przebywania z drugim człowiekiem, modlitwy, uwielbienia Boga, a także chwilami wypełnionymi śmiechem, śpiewem i radością serca.

Uświadomiłam sobie, jak wielkim darem jest wspólnota a także jak ważna jest misja Wspólnoty: Być mocnym światłem, solą ziemi i zaczynem.

Aby jednak stać się prawdziwym mocnym światłem, pragnę jeszcze bardziej oddać się Jezusowi aby Jego Światło dało mi Nowe Życie.

Stanisława.


Wielkopostny Dzień Wspólnoty Domowego Kościoła

Droga Wspólnoto Domowego Kościoła,

W niedzielę, 13 marca przeżywaliśmy w parafii św. Gertrudy  nasz Wielkopostny Dzień Wspólnoty. Był to kolejny czas i okazja dla nas, aby pochylić się nad tematem roku: Prawda -Krzyż-Wyzwolenie.

Pan podarował nam to spotkanie i wypełnił je Sobą, Swoim Słowem, ludźmi i treściami formacyjnymi. Wszystko to zapraszało nas do spojrzenia i refleksji nad Krzyżem Chrystusa, a także zwrócenia uwagi  na nasze codzienne krzyże, które należy podejmować jako akt  miłości, by być bliżej Jezusa a nie tylko jako ciężar, który staje się naszym udziałem. 

Wspólnie przeszliśmy drogę tego dnia:

  • Msza Święta z ludem  sprawowana przez ks. Carlosa z Brazylii i o. Romana
  • Drogę Krzyżową, na której rozważaliśmy słowa bł. Kardynała Stefana Wyszyńskiego i czcigodnego Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, którą prowadził dla nas          ks. Krzysztof
  • spotkania w grupach prowadzone w formie ewangelicznej rewizji życia, w trakcie których staraliśmy się ukazać krzyż Jezusa jako narzędzie zbawienia a także zobaczyć swoje własne codzienne krzyże 
  • Namiot Spotkania (Iz 49,1-6)

Cieszyliśmy się byciem ze sobą podczas tradycyjnej już w dniu wspólnoty- Agape. 

Był to wyjątkowy czas łaski od Pana! 

Podczas tego dnia zakończyliśmy również peregrynację Ikony św. Rodziny, która odwiedzała nasze rodziny od Adwentowego Dnia Wspólnoty. Bardzo dziękujemy Magdzie i Tomkowi Zabłockim za przygotowanie dla Wspólnoty tego wydarzenia.

Za wszystko co otrzymaliśmy w darze – Chwała Panu!

Ula i Andrzej Jóźwiak- para odpowiedzialna DK

8 grudnia – Święto Ruchu Światło-Życie, nasze Święto

Szczęść Boże,

Dziś środa, 8 grudzień 2021 – Uroczystość  Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i święto patronalne całego Ruchu Światło-Życie.

Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki często nazywał Ruch dziełem Niepokalanej. Tego dnia w wielu miejscach Polski – i nie tylko – grupy i wspólnoty spotykają się na modlitwie na znak jedności z Ruchem w kraju i poza jego granicami. Jest to kolejna okazja do odkrywania swojej oazowej tożsamości.

Pamiętajmy również i my w tym dniu o modlitwach za cały nasz Ruch.

 

 NIEPOKALANA, MATKO KOŚCIOŁA

zgromadzeni dzisiaj wspominamy z wdzięcznością

Twoją opiekę nad dziełem Oazy Żywego Kościoła.

WYZNAJEMY, że dzięki Twojej macierzyńskiej miłości

pierwsza Oaza Niepokalanej

oddana pod Twoją szczególną opiekę

rozwinęła się w przedziwny sposób w ruch oazy

i wywodzący się z niego Ruch Światło-Życie.

WYZNAJEMY, że Twoja postawa

bezgranicznego, oblubieńczego, oddania się w miłości Chrystusowi

jest źródłem Twojej macierzyńskiej płodności w ludzie Bożym.

Ponieważ jesteś Niepokalaną Oblubienicą Słowa,

zwłaszcza w zjednoczeniu z Nim

w szczytowej godzinie miłości na Krzyżu,

dlatego jesteś Matką wszystkich żyjących, Matką Kościoła.

WYZNAJEMY także, że zjednoczenie z Tobą

w postawie oblubieńczego oddania się Chrystusowi

jest i pozostanie zawsze jedyną, prawdziwą i najgłębszą zasadą

żywotności i płodności Kościoła-Matki.

Kościół o tyle razem z Tobą będzie Kościołem-Matką,

o ile w poszczególnych swoich członkach będzie wraz z Tobą

Oblubienicą oddaną Panu w wierze i miłości.

JESTEŚMY PRZEKONANI, że całe dzieło Oazy

opiera się na zrozumieniu tej tajemnicy i nie ma ono innego celu,

jak wychowywanie swoich uczestników

do coraz głębszego zrozumienia i zrealizowania postawy

posiadania siebie w dawaniu siebie Chrystusowi i braciom.

JESTEŚMY PRZEKONANI, że taka postawa

jest źródłem nowego życia; dlatego słuszne jest

abyśmy na nowo i bardziej świadomie oddali to dzieło Tobie,

błagając, abyś raczyła je przyjąć i uznać za swoje.

JESTEŚMY PRZEKONANI głęboko,

że o tyle tylko staniemy się „Oazą Żywego Kościoła”,

o ile w zjednoczeniu z Tobą będziemy realizować

postawę służby i oddania się Chrystusowi w Jego Kościele.

PRZYJMIJ więc jako swoją rzecz i własność wszystkich

którzy oddali swoje życie i wszystkie swe siły

na diakonię Ruchu Światło-Życie.

PRZYJMIJ wszystkich, zwłaszcza moderatorów i animatorów,

którzy pragną służyć w ramach ruchu

wielkiej sprawie budowania żywych wspólnot Kościoła.

PRZYJMIJ wszystkich, którzy na zakończenie pobytu w oazie

oddali w Twoje ręce swoje dobre postanowienia

i udziel im łaski wytrwania.

NIEPOKALANA, MATKO KOŚCIOŁA,

BĄDŹ RÓWNIEŻ MATKĄ

DZIEŁA OAZY I RUCHU ŚWIATŁO-ŻYCIE. Amen.

 

Ula i Andrzej Jóźwiak – para odpowiedzialna DK w Chicago

Nowa Para Krajowa DK- Podsumowanie Pracy Rocznej DK

W dniach 10-11 września 2021 r. w Częstochowie odbyło się  podsumowanie pracy rocznej DK.

Podczas tego spotkania dokonano wyboru nowej pary krajowej. Zostali nią Małgorzata i Tomasz Kasprowiczowie z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, którzy są małżeństwem od 25 lat. Od 21 lat formują się we wspólnocie Domowego Kościoła. Dotychczas pełnili posługę pary animatorskiej, pilotującej, diecezjalnej, filialnej. W czasie rekolekcji posługiwali jako para animatorska, moderatorska, gospodarcza oraz jako diakonia wychowawcza. Jak widać, Małgorzata i Tomasz swoim życiem w pełni realizują słowa ks. F. Blachnickiego “Służę więc jestem”. 

Domowy Kościół w Chicago przyłącza się do życzeń: mocy Ducha Świętego, opieki Niepokalanej i wstawiennictwa założyciela Ruchu, ks. Franciszka Blachnickiego.

Dziękujemy również ustępującej parze krajowej Katarzynie i Pawłowi Maciejewskim za ich trud, którzy jako para do kontaktów z DK w USA mocno przyczynili się swoją posługą, abyśmy stawali się Domowym Kościołem zgodnie z zamysłem Założyciela.

Urszula i Andrzej Jóźwiak – para odpowiedzialna za DK w Chicago

Ks. Krzysztof Pankanin – Moderator DK w Chicago

Rok Formacyjny 2021/22- Rozpoczęcie

“Człowiek bowiem, który żyje w wewnętrznej prawdzie ze sobą, ze swoim sumieniem, swoją naturą i powołaniem, a ostatecznie z myślą Bożą o sobie, jest wewnętrznie wolny, chociażby nawet zewnętrznie dźwigał kajdany lub znajdował się za kratami więzienia, albo za drutami kolczastymi obozu. Także w jego sytuacji spełnia się obietnica „prawda was wyzwoli”.

Ks. Franciszek Blachnicki. Prawda – Krzyż – Wyzwolenie. Carlsberg 1985 s. 78

Droga Wspólnoto Domowego Kościoła, 

W niedzielę 12 września Mszą Świętą w kaplicy kościoła św. Gertrudy, którą sprawował ks. Krzysztof Pankanin wraz z o. Romanem Deyną rozpoczęliśmy kolejny rok formacyjny Domowego Kościoła w Chicago. “Prawda -Krzyż -Wyzwolenie” to hasło, które będzie nas prowadziło przez tegoroczny czas pracy formacyjnej. Chcemy zagłębić się w te treści, aby odczytać to przesłanie na dzisiejsze czasy  jakie niesie ze sobą ta triada: Prawda -Krzyż- Wyzwolenie. 

Właśnie dla tej prawdy, którą jest Chrystus poświęcili swoje życie kardynał Stefan Wyszyński i matka Elżbieta Czacka, których beatyfikacja odbywała się w tym dniu w Polsce.

Wspominał o tym ks. Krzysztof w swojej homilii. Zachęcał nas również w duchu Ewangelii do zapierania się siebie i brania z Chrystusem swojego krzyża- tej trudnej rzeczywistości, z którą nam nieraz przychodzi się zmierzyć. Nasze “krzyże” mogą być różne. Dla nas w DK mogą  być to czasami nasze dary (zobowiązania), które winniśmy podejmować a nie uciekać od nich. Zawsze jest coś przed czym trzeba nam się zaprzeć, aby nie pójść w kompromis ze złem i dlatego zawsze potrzebujemy Chrystusa jako naszego Zbawiciela, mówił między innymi ks. Krzysztof. 

W dniu tym również witaliśmy małżeństwa nowego  kręgu, które wyraziły decyzję przystąpienia do Domowego Kościoła tworząc tym samym kolejny krąg naszej wspólnoty. 

Jest to dla nas wszystkich wielka radość, że kolejne małżeństwa wybrały formację w Domowym Kościele jako sposób na życie małżeńskie, wspólne pogłębianie wiary oraz wychowanie dzieci w duchu chrześcijańskiej miłości. Chwała Panu!

Na zakończenie Mszy Świętej pary animatorskie otrzymały światło Chrystusa w symbolu świec i błogosławieństwo do pełnienia posługi pary animatorskiej kręgu – w nowym roku formacyjnym.

Kolejnym punktem naszego spotkania była agapa- wspólne grillowanie w przykościelnym, ogrodzie. Radością tego spotkania była też okazja do wspólnego świętowania urodzin naszego moderatora, ks. Krzysztofa. Były życzenia, śpiewy i pyszny tort ze świeczkami.  

Nowy rok formacyjny przed nami! Umacniajmy zatem swoją dojrzałość w Chrystusie poprzez sumienną pracę formacyjną, aby rodził się w nas Nowy Człowiek, który bierze swój krzyż z Chrystusem, bo chce Go naśladować. 

Poniżej kilka zdjęć jako wspomnienie tego wydarzenia

Za wszystko-Bogu dzięki! Dobrze, że Jesteście!

Urszula i Andrzej Jóźwiak – para odpowiedzialna DK w Chicago

Było to piękne spotkanie…

“Na spotkanie z Chrystusem możemy iść tylko w postawie otwartej ku braciom, w postawie miłości. ” Ks. F. Blachnicki

Niedziela,11 lipca był dla nas, rodzin Domowego Kościoła w Chicago dniem dziękczynienia Panu Bogu za dar roku formacyjnego 2020/21, czego wyrazem była Eucharystia celebrowana przez naszego moderatora ks.Krzysztofa oraz o.Romana, moderatora dwóch naszych kręgów.

Czas tego roku formacyjnego wypełniały nasze spotkania w kręgu DK, nasze Dni Wspólnoty, które gromadziły nas wokół treści tematu roku Ruchu Światło-Życie: Dojrzałość w Chrystusie, 100 rocznica urodzin naszego Założyciela, nasze rekolekcje ORAR II( tak długo oczekiwane z powodu pandemii), nasze podejmowanie zobowiązań DK, spotkania animatorów, posługa diakonii, dar naszych Kapłanów, którzy nam towarzyszą i wspomagają nas w drodze do Pana, dar Wspólnoty (każdej i każdego z nas), służba naszych ministrantów. Radością nas wszystkich jest nowy krąg, który kończy swój pilotaż i od września ubogaci nas swoją obecnością w Domowym Kościele. Byli z nami również brat Ayub, Agnieszka, Mariusz, Zbyszek, którzy swoim zaangażowaniem wspierali nas podczas Dni Wspólnoty i rekolekcji.

Wszystkim tym obdarował nas Pan, abyśmy wzrastali w wierze, nadziei i miłości. To wszystko mieliśmy w sercu stając przed Jego obliczem podczas Eucharystii.

Nie zabrakło też smacznego jedzenia z grilla, sałatek i słodkości, a nawet prób gry w tenisa stołowego. Radość spotkania, radość rozmowy, radość bycia we wspólnocie towarzyszyła nam wszystkim. A działo się to w gościnnych progach parafii Św. Gertrudy, za co jesteśmy bardzo wdzięczni!

Za wszystko -Bogu chwała!

Przed nami czas wakacji! Niech będzie on czasem wypoczynku, czasem nabrania sił fizycznych i duchowych. Zachwycajmy się naturą, którą Bóg nas obdarował i pamiętajmy o naszych zobowiązaniach. Od nich nie ma wakacji 🙂

Ula i Andrzej Jóźwiak- para odpowiedzialna DK w Chicago

Rekolekcje ORAR II – Maj 2021

„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał.” (J 15, 16)

 

W dniach od 27 do 31 maja w zaciszu ośrodka Lake Geneva przeżywaliśmy  nasze 4-dniowe rekolekcje formacyjne Domowego Kościoła, ORAR II- Oaza Rekolekcyjna Animatorów Rodzin II. Prowadził je wraz z nami Franciszkanin O.Roman Deyna. Swoją obecnością, konferencją i modlitwą ubogacił nas także moderator DK, ks. Krzysztof Pankanin. Nasze dzieci i młodzież przeżywały czas tych rekolekcji pod opieką diakonii wychowawczej i brata Ayub, który prowadził  dla nich program modlitewno-religijny. Chcemy jeszcze dodać, że brat Ayub jest Franciszkaninem i pochodzi z Kenii. Pięknie mówi i czyta po polsku i spotkanie z nim było dla nas wszystkich niezwykłym  doświadczeniem.

Rekolekcje to zawsze czas błogosławiony. To rewizja życia. To zatrzymanie się w pośpiechu. To Boże doświadczenie.

Warto więc, jeśli to tylko możliwe, oddalić się na jakiś czas od swojej codzienności i udać się na spotkanie z Panem Bogiem, by doświadczyć Jego bliskości i powrócić wyciszonym i odnowionym. Takie właśnie były te nasze rekolekcje.

Uświadomiły nam mocno głębię powołania jakim jest posługa pary animatorskiej w Domowym Kościele, że jest ona nadprzyrodzona, że to Pan powołuje i uzdalnia do tej posługi w swoim Kościele, aby iść i przynosić owoc i aby on trwał. Jest to Boże powołanie. Jest to zadanie i jest to odpowiedzialność. Mocno to wybrzmiało na tych rekolekcjach.

Z całą pewnością, rekolekcje te dały nam wszystkim mocne poczucie  dobrze obranej drogi jaką daje nam, małżonkom Domowy Kościół, a także ważności formacji  oraz piękne doświadczenie wspólnoty. Ponadto, bliskość jeziora i zieleń przyrody radowała nas wszystkich w czasie rodzinnym.

Owocny czas! Czas łaski Pana!  Poniżej parę świadectw tego Bożego błogosławieństwa!

Dziękujemy wszystkim za współtworzenie tych rekolekcji, modlitwę i wsparcie duchowe!

Za wszystko- Bogu chwała!

Urszula i Andrzej Jóźwiak – para odpowiedzialna za DK w Chicago


 

Bóg Jest Zawsze Wierny

Czas płynie tak szybko i ciężko czasami się zatrzymać i zastanowić ile chwil minęło w naszym życiu, które było pustym zabieganiem, ile zmarnowanego czasu, który otrzymaliśmy w darze.

Ten czas rekolekcji ORAR II był właśnie takim czasem, który pozwolił nam się zatrzymać. W tym “zatrzymaniu” wyszły na zewnątrz nasze zaniedbania, słabości, egoizm, które Bóg w piękny i delikatny sposób nam odsłonił. Był to czas błogosławiony, przepełniony miłością, radością i bliskością Boga. Byliśmy już wcześniej na ORAR II ale tym razem było inaczej. Powodem mógł być czas, którego mieliśmy o dwa dni dłużej niż poprzednio i mogliśmy głębiej zanurzyć się w dzieło Księdza Blachnickiego i rolę animatora. Konferencje były bardzo piękne, klarowne i bogate w treści. Mogliśmy nie tylko odświeżyć niektóre informacje ale również zostaliśmy ubogaceni nowymi treściami i informacjami związanymi z DK, które otworzyły nasze oczy jeszcze szerzej czym jest i jaki jest cel tej wspólnoty. Odkryliśmy na nowo nasze powołanie i pragnienie świętości nie tylko naszej rodziny ale również innych małżeństw i rodzin. Żyjemy w czasach kiedy rodzina jest bardzo atakowana i niszczona. DK jest piękną drogą, która może odnowić i uświęcić sakrament małżeństwa, a i często nawet uratować. Do tej pory skupialiśmy się w większej części na naszym małżeństwie i dzieciach co też było naturalną koleją tej drogi, ale w czasie tych rekolekcji nasze serca zostały otwarte ku większej służbie. Uświadomiliśmy sobie też ogromną wartość w posłuszeństwie wpierw Bogu, Kościołowi i charyzmatowi DK, do którego zostaliśmy powołani gdyż właśnie z tym człowiek ma największy problem. Ks. Blachnicki nie miał na celu nam utrudnić życia ale wypracować w nas posłuszeństwo gdyż tylko wtedy będziemy mogli wiernie służyć i być posłusznym woli Bożej. Tylko wtedy będziemy mogli wiernie wypełniać nasze powołanie służby. Nie będzie to służba, którą my sobie wybierzemy, ale którą wybierze dla nas Bóg w pełnej wolności. Odkryliśmy również, że aby wiernie służyć musimy wpierw nauczyć się służyć naszym najbliższym, mężowi, żonie itd…, bo tak naprawdę często służba może zamienić się w ucieczkę z domu lub też w niewolę. W DK jesteśmy już 9 lat często jeździliśmy na rekolekcje, ale tym razem był to czas przełomowy, w którym w końcu usłyszeliśmy słowa “Nie wyście mnie wybrali ale Ja was wybrałem”. Czujemy się słabi, ułomni w wielu dziedzinach, ale ufamy bardziej Bogu gdyż “Pan Bóg powołuje nieuzdolnionych, ale uzdalnia powołanych!” Te słowa dzisiaj są naszym mottem. Duch Święty nas uzdolni kiedy będzie ku temu potrzeba i gdy będzie to Jego wolą. W ostatnich latach byliśmy bardzo bierni jako animatorzy i członkowie DK. Nawet zrobiliśmy sobie roczną przerwę gdyż przerosły nas trudności i zniechęcenia, aby dalej kroczyć i trwać. Te minione rekolekcje nie tylko dały nam środki ale również cel jako animatorom. Odsłoniły nam owoce OAZ, w których uczestniczyliśmy w minionych latach. Krocząc tą drogą nie byliśmy świadomi jak bardzo Bóg nam błogosławi i nas przemienia. Trudności które musieliśmy nieraz pokonywać po latach przynoszą owoce. Bóg jest zawsze wierny! Teraz kiedy już jesteśmy w rutynie dnia codziennego, staramy się nie ugasić Ducha, którego otrzymaliśmy. Z Jego pomocą i łaską chcemy trwać i mieć Jego życie w sobie i zarażać innych. Chcemy wiernie przekazać ten depozyt, który otrzymaliśmy w darze. Mamy świadomość naszej ludzkiej grzeszności, słabości i ułomności wiemy, że ciągle będziemy upadać ale Bóg jest większy niż nasza ułomność i w Nim pokładamy naszą ufność.

Chwała Panu za ten czas!

Ania i Przemek

 


 

W Domowym Kościele jesteśmy trzy lata. Będąc w kręgu, który dopiero skończył pierwszy rok podstawowej pracy formacyjnej, mieliśmy świadomość tego, że będziemy musieli wybrać nową parę animatorską. Było to jednak dla nas wyzwanie, którego baliśmy się i zamierzaliśmy się podjąć. Wręcz do tego stopnia, iż mój mąż stwierdził, że kategorycznie nie zgodziłby się na zostanie parą animatorską nawet jeśli oznaczałoby to wyjście z kręgu.

Bóg jednak działa w niezwykły sposób. Zgłaszając się do uczestnictwa w rekolekcjach ORAR II nie wiedzieliśmy czego oczekiwać. Kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że rekolekcje poświęcone są przygotowaniu małżeństw do posługi animatorskiej poczuliśmy, że wpadliśmy jak przysłowiowa śliwka w kompot. Nie był to jednak żaden przypadek. Poznając rolę i zadania pary animatorskiej początkowo zaczęliśmy myśleć jak daleko jesteśmy od ideału takiego małżeństwa i że nie bylibyśmy zdolni wypełnić tej funkcji. Jednak każde słowo, które kierował do nas Bóg czy to bezpośrednio przez Pismo Święte, czy przez kapłanów prowadzących konferencje, bądź innych członków wspólnoty, zaczęło nas otwierać na możliwość podjęcia posługi animatorskiej. Usłyszeliśmy, że nie możemy uciekać, że posługa ta jest powołaniem i jeśli Bóg zechce nas do niej zaprosić, to udzieli nam wystarczająco łask abyśmy mogli jej podołać pomimo naszych słabości, niedoskonałości i mierności. Ksiądz Krzysztof podkreślił również to iż Bóg nie powołuje uzdolnionych, ale uzdalnia powołanych.

Rekolekcje te były czasem wielu łask. Zaczęliśmy odkrywać na nowo wartość naszych zobowiązań, a dla mnie osobiście ogromne znaczenie Namiotu Spotkania. Byliśmy też niezwykle poruszeni obecnością młodych małżeństw ze swoimi maleńkimi pociechami. Ich postawa napawa ogromną nadzieją widząc, iż budują swoje rodziny na solidnym fundamencie wiary i relacji z Bogiem. Jesteśmy ogromnie wdzięczni wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania i przeprowadzenia tych rekolekcji. Był to dla nas czas przygotowania, bo Pan jednak zaprosił nas do podjęcia posługi pary animatorskiej podczas ostatniego czerwcowego spotkania kręgu. Ufamy więc, że uzdolni nas do wypełnienia tego powołania.

Szczęść Boże,

Ania i Rafał

 


 

Droga Wspólnoto Kościoła Domowego,

Mam na imię Bożena.  W tym roku, od 27-31 maja, uczestniczyłam wraz z małżonkiem i czwórką córek w rekolekcjach ORAR II w malowniczym ośrodku Lake Geneva.  Rekolekcje te były prowadzone przez Ojca Franciszkanina Romana Deynę.  Również nasz ojciec moderator i nasza para odpowiedzialna urozmaiciły program swoimi wykładami.

Czas wyjazdu na rekolekcje był bardzo  wyczekiwany przez moją rodzinę. Okres pandemii zrodził poczucie głodu w naszych sercach i umysłach.  Ponadto, chcieliśmy się przygotować do posługi bycia animatorem w naszym kręgu. 

Bardzo lubiałam rozpoczynać każdy dzień Jutrznią. To uwielbienie Pana o poranku było piękne!  A jeszcze na poprzednich rekolekcjach męczyłam się Jutrzniami.

Każdy dzień rekolekcji wnosił coś szczególnego do mojej postawy i ducha. Zrozumiałam jeszcze głębiej, że jako dojrzały chrześcijanin muszę powiedzieć NIE mojemu egoizmowi i uświęcać siebie i innych w tworzeniu “Żywego Kościoła”.  Również te rekolekcje pozwoliły mi lepiej wgryźć się w Domowy Kościół i jego charyzmat. Poprzez co, czuję się pełniejszym jego członkiem.  Co więcej, czuję się gotowa i otwarta na posługę bycia animatorem. Dodam, że bałam się tej odpowiedzialności dotychczas.

 Ponieważ rekolekcje odbywały się w ośrodku protestanckim, esencją naszych spotkań było wystawienie Najświętszego Sakramentu. Poczułam wtedy Ducha Bożego i całe te rekolekcje napełniły się prawdziwym sacrum. Chwała Panu za to!

Chwała Panu za to, że mogłam być blisko mojego męża codziennie i tak nieskłócenie czuć jego obecność. Dodatkowo, obecność tylu wspaniałych rodzin przepełniała mnie wielką radością. Nasze dzieci również miały wspaniały czas pod opieką duchową brata z Kenii. Jednym słowem dużo radości, jedności i pokoju.

Pragnę jeszcze dodać, że ogromnym świadectwem na tych rekolekcjach były młode małżeństwa z wieloma dziećmi.  Jako, że jestem bardzo dojrzałą mamą i na co dzień nie udaje mi się spotykać młode małżeństwa żyjące duchem chrześcijańskim i otwartością na życie, w tych młodych małżeństwach zobaczyłam  wielkie światło nadziei, które zabłysło w moich oczach. Chwała Panu za to! Jestem przepełniona radością, że mamy ich w Domowym Kościele.

Dziękuję wraz z rodziną za ten czas rekolekcyjny i proszę Pana Boga by piękne i bogate zdobycze ORAR II codzienność nie zamiotła pod dywan.

Chwała Panu!

Bożena Ptak

 


 

Wielkopostny Dzień Wspólnoty Domowego Kościoła

W ostatnią niedzielę przeżywaliśmy dzień wspólnoty w Domowym Kościele w Chicago, który odbywał się Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Merrillville w stanie Indiana. Wybraliśmy się tam z naszą młodszą córką. Dzień wspólnoty rozpoczął się od Mszy św., którą odprawił ks. Krzysztof Pankanin. Eucharystię wzbogaciła muzyka grana na gitarach przez członków DK. Po Mszy św. miałem zaszczyt przeczytać w kościele wiersz Marii Glicy, poświęcony Słudze Bożemu ks. Franciszkowi Blachnickiemu. W dalszej kolejności udaliśmy się na agapę, gdzie w sympatycznej atmosferze i miłym gronie spożyliśmy wspólny posiłek. Następnie ks.  Krzysztof wygłosił bardzo ciekawą i skłaniającą do refleksji prelekcję nt. dojrzałości chrześcijańskiej. Każdy z nas miał zadać sobie pytanie czy czuje się dojrzałym katolikiem i czy potrafi dać świadectwo Wiary, które jest najlepszym sposobem ewangelizacji własnych dzieci i swojego środowiska. Po konferencji każdy z nas przeżywał Namiot Spotkania w oparciu o  fragment 1 P 2, 1-10 i próbę odpowiedzi na kluczowe pytanie: „Co dla Ciebie oznacza przynależność do wybranego plemienia, królewskiego kapłaństwa?” W atmosferze głębokiego skupienia i w tak szczególnym miejscu, był to dla nas wyjątkowy czas modlitwy i łączności z Bogiem. Potem przyszła kolej, już w mniejszym gronie (3 małżeństwa), na dzielenie się przeżyciami z okresu naszej przynależności do Domowego Kościoła. Czymś niesamowitym jest usłyszeć od małżeństw cudowne świadectwa przemiany relacji rodzinnych, a także indywidualne i wspólne wzrastanie w miłości do Boga, dzięki naszej wspólnocie. Nasze spotkanie na chwałę Pana zwieńczyliśmy odśpiewaniem Apelu Jasnogórskiego. Był to dla nas bardzo owocny czas, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu. Spotkania w Domowym Kościele pomagają nam w pracy nad własną formacją duchową, wlewają w serca nadzieję i umacniają w trudnej, ale cudownej drodze do Chrystusa. Dzięki serdecznej atmosferze i chrześcijańskiej otwartości członków naszej wspólnoty, a przede wszystkim w poczuciu bliskości Boga przeżyliśmy ten dzień wspólnoty. 

Chwała Panu! 

Paulina i Arkadiusz Cimoch

Parresia 2021

Przepowiadanie ożywione jest wiarą, która budzi w misjonarzu entuzjazm i żarliwość. Dzieje Apostolskie określają taką postawę słowem parresia, które oznacza głoszenie z otwartością i odwagą.  Św. Jan Pawel II – Redemptoris Missio 45

 

Kochani, w tym szczególnym dla nas oazowiczów roku  – 100 rocznicy urodzin naszego założyciela, ks. Franciszka Blachnickiego dane nam było uczestniczyć w 26 Międzynarodowym Spotkaniu Ruchu Światło- Życie – PARRESIA.  Odbyło się ono 6 marca 2021 i po raz pierwszy, z powodu pandemii, przyjęło ono formę spotkania online. W ten oto sposób, po raz pierwszy w historii tego spotkania, udało się zgromadzić w jednym czasie wszystkie środowiska Ruchu na świecie. 

 

Wśród obecnych byli między innymi bp Krzysztof Włodarczyk- delegat KEP ds. Ruchu Światło- Życie; bp Edward Zielski, który zaszczepił ruch oazowy w Brazylii; ks. Marek Sędek- moderator generalny Ruchu Ś-Ż;  ks. Ireneusz Kopacz z “Marianum” w Carlsbergu; ks. Krzysztof Łapiński- moderator krajowy DK; para krajowa DK Kasia i Paweł Maciejewscy; Jolanta Szpilarewicz- odpowiedzialna INMK. 

W spotkaniu wzięli udział członkowie Ruchu Światło-Życie – od Chin i Filipin poprzez Kazachstan, kraje europejskie, Kenię, Tanzanię aż po Kanadẹ, Stany Zjednoczone i Brazylię. Spotkanie było prowadzone w czterech językach- polskim, angielskim, chińskim i ukraińskim.

Po krótkim powitaniu i pozdrowieniu wszystkich uczestników przez bp Krzysztofa Włodarczyka oraz modlitwie inspirowanej przez diakonię muzyczną przedstawiciele poszczególnych środowisk Ruchu na świecie dzielili się doświadczeniem swojej pracy i życia charyzmatem Światło-Życie.  

Mocnym przeżyciem była modlitwa wszystkich uczestników, prowadzona przez diakonię muzyczną, za wspólnoty Ruchu rozwijające się na prezentowanym w danym momencie kontynencie. Podczas tego wydarzenia mieliśmy też okazję spotkania się na krótko w grupach i powiedzenia coś o sobie.

Ważnym elementem było słowo Moderatora Generalnego, ks. Marka Sędka, który w nawiązaniu do tematu roku formacyjnego 2021/22  Prawda-Krzyż-Wyzwolenie  powiedział między innymi, że musimy wytrwale zabiegać o prawdę na różnych płaszczyznach otaczającego nas świata. Prawda zaczyna się w sercu człowieka. Trzeba nam poszukiwać jej w ciszy serca. Mamy zabiegać o przywilej wolnego człowieka jakim jest samodzielne myślenie niezależnie od otaczających nas opinii. Mamy być świadkami prawdy, którą przekazuje nam wiara.   

 

Parresia 2021 był to dla nas, niewątpliwie, czas karmienia się bogactwem charyzmatu Ruchu Światło-Życie jakie zasiał w sercach ludzi Duch Święty po całej ziemi. Jak kamyk rzucony do wody zatacza coraz szersze kręgi, tak “ziarno” zasiane przez ks. Franciszka Blachnickiego emanuje w coraz to nowe zakątki świata służąc Kościołowi. 

Chwała Panu! 

 

Wdzięczni za spotkanie,

Ula i Andrzej Jóźwiak- para odpowiedzialna DK w Chicago

Transmisja z 46. Kongregacji Odpowiedzialnych – 27 II 2021

Kongregacja Odpowiedzialnych odbędzie się 27 II 2021, w formie on-line, przy pomocy oazowych mediów kanału OAZA TV na platformie youtube oraz portalu oaza.pl.

 

 

 

 

 

Link Do Oryginalnego Artykułu